Pagkatapos ng huling banta ng inmate leader, nanatiling tahimik ang buong cafeteria habang ang mga metal tray ay nakakalat pa sa sahig at ang amoy ng dugo at pagkain ay humahalo sa malamig na hangin ng kulungan. Ang inmate leader ay hirap na hirap na bumangon mula sa wasak na mesa, duguan ang ilong at bibig habang nanginginig ang galit sa kanyang mga mata. Ngunit sa unang pagkakataon simula nang mamuno siya sa loob ng bilangguan, walang sinumang miyembro ng gang niya ang agad lumapit upang tulungan siya. Ang mga kasamahan niyang kanina ay agresibong sumugod ay ngayon nakahandusay sa paligid, umuungol sa sakit, may pasa, duguan, at takot na takot tumingin sa babaeng inmate na nakatayo pa rin sa gitna ng cafeteria. Mabigat ang kanyang paghinga habang dahan-dahang tumutulo ang dugo mula sa gilid ng labi niya, ngunit nananatiling malamig at walang emosyon ang kanyang mga mata. Sa paligid niya, ang ibang preso ay umatras pa lalo, parang may invisible na hangganang walang gustong tumawid.
Biglang bumukas nang malakas ang bakal na pinto ng cafeteria. “BANG!” Pumasok ang grupo ng prison guards na may dalang baton at riot shields habang sumisigaw ng utos upang pigilan ang kaguluhan. Ngunit nang makita nila ang eksena, maging sila ay bahagyang natigilan. Wasak ang mga mesa, nagkalat ang mga tray at pagkain, at halos lahat ng tauhan ng inmate leader ay nakabagsak sa sahig. Sa gitna ng lahat ng iyon, ang babaeng inmate lamang ang nananatiling nakatayo. Isa sa mga guard ang agad lumapit sa inmate leader upang buhatin siya, ngunit itinulak lang siya nito palayo dahil sa sobrang kahihiyan at galit. Nanginginig niyang itinuro ang babae habang sumisigaw, “Patayin n’yo siya! Baliw ’yan!” Ngunit walang guard ang agad kumilos. Kitang-kita sa CCTV sa sulok ng cafeteria kung sino ang unang umatake. Ang tension sa loob ng silid ay lalong bumigat nang mapansing kahit ang mga matatapang na preso ay tahimik na umiiwas ng tingin sa babae.
Dahan-dahang naglakad ang female inmate palapit sa inmate leader hanggang halos isang hakbang na lang ang pagitan nila. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagmura. Yumuko lang siya nang bahagya at malamig na nagsalita habang nakatitig diretso sa duguang mukha ng lalaki. “Akala mo kasi lahat dito natatakot sa pangalan mo.” Halos mawalan ng hininga ang inmate leader habang pilit bumabangon, ngunit nang subukan niyang sumugod muli, mabilis siyang pinigilan ng dalawang prison guard. Doon tuluyang nabasag ang kanyang yabang. Sa unang pagkakataon, nakita ng buong cafeteria ang kinatatakutang lider na walang magawa kundi magwala habang hawak-hawak ng mga guwardiya. Samantala, ang ibang preso ay nagsimulang magbulungan. Ang balita tungkol sa nangyari ay mabilis kumalat sa buong kulungan: may bagong halimaw sa loob ng prison block—at babae ito.
Kinagabihan, kumalat ang CCTV footage ng rambol sa iba’t ibang selda sa pamamagitan ng mga smuggled phone ng mga preso. Makikita roon kung paano binagsak ng babae ang pinakamapanganib na gang leader sa loob lamang ng ilang segundo. Habang paulit-ulit pinapanood iyon ng mga preso, unti-unting nagbago ang balanse ng kapangyarihan sa loob ng kulungan. Ang inmate leader, na dating kinatatakutan ng lahat, ngayon ay naging sentro ng kahihiyan. Ang ilan niyang tauhan ay nagsimulang umiwas sa kanya, habang ang iba nama’y tahimik nang naghahanap ng bagong kakampihan. Sa infirmary, galit na galit siyang nakahiga habang pinupunasan ang dugo sa kanyang mukha, ngunit kitang-kita sa nanginginig niyang kamay na hindi lang sakit ang nararamdaman niya—kundi takot. Dahil alam niyang kapag bumalik siya sa cafeteria, wala nang parehong respeto ang naghihintay sa kanya.
Samantala, ang female inmate ay tahimik lamang na bumalik sa kanyang selda matapos gamutin ang sugat sa labi niya. Habang naglalakad siya sa madilim na hallway ng bilangguan, kusa nang umiiwas sa daraanan niya ang ibang preso. Walang nangahas magsalita. Walang nangahas tumingin nang diretso sa kanya. Pagpasok niya sa selda, umupo siya sa ilalim ng malamlam na ilaw at dahan-dahang pinunasan ang dugo sa kanyang kamay. Sa malayo, maririnig pa rin ang sigawan at ingay ng kulungan, ngunit sa gabing iyon, isang bagay ang malinaw sa lahat: nagbago na ang hierarchy sa loob ng prison block. At habang nakatitig ang babae sa malamig na konkretong pader ng kanyang selda, ang katahimikan niya ang naging pinakanakakatakot na bagay sa buong bilangguan.
