Nanlamig ang buong restaurant nang makita ng lahat kung paano yumuko ang limang executive sa harap ng matandang babae. Ang dating bulungan ng mga mayayamang bisita ay napalitan ng mabigat na katahimikan. Ang babaeng manager ay hindi makapagsalita; nanginginig ang mga labi niya habang unti-unting nauunawaan ang bigat ng ginawa niya. Ang matandang babae ay dahan-dahang tumayo sa tulong ng isa sa mga executive, inayos ang laylayan ng kanyang simpleng damit, at tumingin sa buong silid na may malamig ngunit kontroladong awtoridad.
Walang sigaw, walang galit na palabas, pero mas nakakatakot ang kanyang katahimikan. Lumapit siya nang isang hakbang sa manager, sapat para maramdaman ng lahat ang pagbabago ng kapangyarihan. Ang babaeng kanina’y puno ng yabang ay halos hindi na makatingin sa kanya. Ang security guard ay napayuko, alam na wala siyang karapatang gumalaw. Ang mga staff na kanina’y takot magsalita ay ngayon ay nakatitig sa sahig, dala ang hiya at takot na baka kasama sila sa kaparusahan.
Sa wakas, nagsalita ang matandang babae, mahinahon ngunit matalim ang bawat salita. “Hindi kayamanan ang sukatan ng karapatang tratuhin nang tao.” Parang kumalat ang bawat kataga sa marmol na sahig at pumasok sa dibdib ng lahat ng nakasaksi. Ang manager ay napalunok nang malakas. Pilit niyang binuka ang bibig para humingi ng tawad, pero walang lumabas na maayos na salita. Napunit ang maskara ng kanyang pagiging elegante; ang natira ay isang taong takot na takot mawalan ng posisyon.
Isa sa mga executive ang tahimik na lumapit sa manager at inabot ang isang folder. Walang paliwanag, walang eksena, pero malinaw sa mukha ng manager na katapusan na iyon ng kanyang kapangyarihan. Nanginginig ang kamay niyang tinanggap ito. Ang mga staff ay umiwas ng tingin. Ang mga bisita ay napahawak sa kanilang baso, hindi makapaniwala na ang babaeng itinaboy kanina ay siya palang tunay na may-ari ng lahat ng karangyaan sa paligid nila. Ang manager ay napaatras, halos madapa sa sarili niyang takot.
Habang muling bumalik ang mahinang tunog ng piano, ang matandang babae ay hindi nagdiwang. Umupo siya sa pinakamalapit na mesa, tahimik at marangal, habang ang limang executive ay nanatiling nakatayo sa likod niya. Tumingin siya sa manager sa huling pagkakataon at sinabing, “Ang restaurant na ito ay ginawa para paglingkuran ang tao, hindi para yurakan ang mahina.” Yumuko ang manager, luhaan at walang depensa. Sa gabing iyon, hindi lang isang trabaho ang nawala sa kanya—nawala rin ang ilusyon niyang ang kapangyarihan ay nasa damit, titulo, at matalim na tingin.
