Nanigas ang buong mansiyon sa katahimikan. Hindi na gumalaw ang biyenan sa hagdan, parang biglang nawala ang lahat ng tapang sa mukha niya. Ang dating matalim niyang tingin ay napalitan ng takot na hindi niya maitago. Sa ibaba, mahigpit na niyakap ng asawa ang kanyang manugang, pinoprotektahan ito na parang kahit sinong lumapit ay hindi na niya hahayaang saktan pa siya. Mahina ang paghinga ng babae, ngunit malinaw sa kanyang mga mata ang sakit na matagal na niyang kinimkim.
Dahan-dahang lumapit ang mga kasambahay at mga bisitang kanina’y tahimik lang nanonood. Walang nagsalita. Lahat sila’y nakatingin sa matandang babae na minsang akala nila’y hindi kayang mapahiya. Ang anak niya, nanginginig ang boses sa galit, ay muling tumingin sa kanya at sinabi, “Pinili niyang mabuhay nang simple para sa akin. Iniwan niya ang apelyido, pera, at kapangyarihan ng pamilya niya dahil naniwala siyang mamahalin siya rito.” Sa bawat salita, lalong bumigat ang hangin sa loob ng mansiyon.
Napaupo ang biyenan sa isang baitang ng hagdan, nawalan ng lakas ang mga tuhod. Gusto niyang magsalita, gustong magpaliwanag, pero wala nang lumabas sa bibig niya. Naalala niya ang lahat ng panlalait, lahat ng malamig na tingin, lahat ng pagkakataong pinahiya niya ang babaeng tahimik lang umiiyak. Ngayon, ang babaeng itinuring niyang walang pangalan ay anak pala ng isang taong kinatatakutan at iginagalang ng buong lungsod. Ngunit higit pa roon, napagtanto niyang hindi kapangyarihan ang dapat niyang katakutan, kundi ang pagkawala ng anak na minsan nang nagtiwala sa kanya.
Ilang sandali pa, bumukas muli ang pinto. Dumating ang ama ng manugang, simple ang suot ngunit mabigat ang presensya. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagbanta. Lumapit lamang siya sa kanyang anak, lumuhod, at hinawakan ang kamay nito nang buong ingat. “Anak,” mahina niyang sabi, “tama na ang pagtitiis.” Napaluha ang babae, hindi dahil sa kahinaan, kundi dahil sa wakas ay may taong nagsabing hindi na niya kailangang magpanggap na okay lang ang lahat. Ang asawa niya ay yumuko at humingi ng tawad, hindi lang sa nangyari, kundi sa lahat ng hindi niya nakita noon.
Kinabukasan, umalis ang mag-asawa sa mansiyon na walang dalang anumang mamahaling bagay. Hawak nila ang kamay ng isa’t isa, tahimik ngunit buo ang loob. Naiwan ang biyenan sa malawak na bahay na dating simbolo ng kapangyarihan, ngayon ay tila malamig at walang buhay. Sa huling pagkakataon, tinanaw niya sila mula sa itaas ng hagdan, ngunit wala nang bumaling pabalik. Sa labas, sinalubong ng liwanag ang mag-asawa. Hindi perpekto ang simula ng bagong buhay nila, ngunit sa unang pagkakataon, malaya na silang magmahal nang walang takot.
