Napatigil ang hangin sa harap ng mansiyon. Ang biyenang kanina’y matigas ang tinig ay biglang nawalan ng lakas, parang may bumunot sa yabang na matagal niyang isinukbit sa sarili. Tinitigan niya ang anak, saka ang manugang na basa, nanginginig, at nakayakap sa dibdib ng asawa. Ang mga damit na itinapon niya ay nakakalat pa rin sa marmol, ngunit ngayon, hindi na iyon mukhang basura. Mukha iyong ebidensiya ng kahihiyang siya mismo ang gumawa.
Hinubad ng lalaki ang sariling dyaket at maingat na ibinalot sa asawa. Hindi niya binitawan ang balikat nito, kahit pilit na umiwas ang babae sa tingin ng lahat. “Hindi mo kailangang magmakaawa sa bahay na sa iyo,” mariing sabi niya, mababa ang boses pero puno ng galit. Napalunok ang biyenan. Ilang taon niyang inakalang ang yaman, lupa, at apelyido ay galing sa kanyang pamilya. Hindi niya alam na ang kompanyang nagligtas sa negosyo ng anak niya ay pag-aari pala ng babaeng palagi niyang minamaliit.
Dahan-dahang lumapit ang asawa sa biyenan, ngunit nanatiling kalmado ang mukha. “Pinatawad ko kayo noon dahil mahal ko ang anak ninyo,” sabi niya, nanginginig pa rin ngunit malinaw ang bawat salita. “Pero hindi ibig sabihin noon ay wala akong halaga.” Bumaba ang tingin ng biyenan sa basang sahig. Sa unang pagkakataon, wala siyang maibuga. Ang mga katulong sa loob ng bahay ay tahimik na nakasaksi, hindi nanghuhusga nang malakas, ngunit sapat ang katahimikan para durugin ang kanyang pagmamataas.
Kinuha ng lalaki ang telepono at tumawag sa security. “Walang aalisin dito ang asawa ko. Siya ang may-ari ng bahay na ito.” Pagkatapos, tumingin siya sa ina, may bigat ang bawat salita. “Ikaw ang aalis ngayong gabi.” Nanigas ang mukha ng biyenan. Gusto niyang sumagot, pero wala na siyang matibay na kinatatayuan. Ang pintuang dati niyang binantayan na parang trono ay unti-unting naging hangganan ng kanyang pagkatalo.
Sa huling sandali, yumuko ang asawa at pinulot ang isang basang damit mula sa sahig. Hindi siya umiyak nang malakas. Hindi rin siya sumigaw. Tumayo lamang siya nang tuwid, hawak ang damit, habang ang asawa niya ay nasa tabi niya. “Hindi ako pumunta rito para agawin ang pamilya ninyo,” mahinahon niyang sabi. “Pero simula ngayon, hindi na ninyo ako itatapon.” Napatak ang huling tubig mula sa buhok niya sa marmol. Sa katahimikan, ang biyenan ang unang umatras.
