Napatigil ang binatang lalaki sa mismong kinatatayuan niya, para bang biglang bumigat ang hangin sa paligid. Ang mga salitang binitiwan niya ilang sandali lang ang nakalipas ay tila paulit-ulit na tumama sa sarili niyang pandinig, mas matalim ngayon kaysa noong sinabi niya iyon nang may yabang. Sa loob ng auditorium, walang sinumang tumingin sa kanya nang may galit, ngunit sapat na ang katahimikan at ang paggalang ng lahat sa matandang lalaki upang maramdaman niya ang tindi ng sarili niyang pagkakamali. Sa unang pagkakataon, nakita niyang ang dignidad ay hindi nasusukat sa mamahaling damit, sa tikas ng sapatos, o sa kapal ng kumpiyansa, kundi sa paraan ng pagtrato sa kapwa.
Sa entablado, nanatiling tuwid at payapa ang matandang lalaki. Hindi niya kailangang banggitin ang nangyari sa labas upang maunawaan ng lahat ang bigat ng kanyang mensahe. Ang bawat salitang lumabas sa kanyang bibig ay simple ngunit tumatagos: ang talino ay walang saysay kung walang kababaang-loob, at ang edukasyon ay kulang kung hindi marunong gumalang sa tao. Habang nagsasalita siya, unti-unting bumababa ang ulo ng binata. Hindi na siya makatingin nang diretso sa harap. Ang yabang na kanina ay malinaw sa mukha niya ay napalitan ng hiya, at sa likod ng hiya ay may unti-unting pag-usbong ng pag-unawa na may mga aral na dumarating hindi sa aklat, kundi sa sandaling inilalantad tayo ng sarili nating asal.
Pagkatapos ng talumpati, hindi agad nagmadali ang mga tao palabas. Marami ang lumapit sa matandang lalaki upang makipagkamay at magpasalamat. Sa di kalayuan, nanatiling nakatayo ang binatang lalaki, tila nag-aalinlangan kung lalapit ba siya o tuluyang aalis. Ngunit habang nakikita niya ang mahinahon at maringal na pakikitungo ng matanda sa bawat taong bumabati, lalo niyang naramdaman na mas hindi niya kakayaning tumalikod nang walang inaayos. Huminga siya nang malalim, saka dahan-dahang naglakad palapit. Hindi na matigas ang kanyang mga balikat, hindi na matalas ang kanyang tingin. Pagharap niya sa matandang lalaki, halos hindi niya maitaas ang mga mata niya.
Mahina ngunit malinaw siyang humingi ng tawad. Walang palusot, walang pagtatanggol sa sarili, walang pilit na paliwanag. Inamin niyang hinusgahan niya ang isang tao base lamang sa itsura at inakalang sapat na ang sarili niyang estado upang manghamak ng iba. Tahimik siyang pinakinggan ng matandang lalaki. Pagkatapos, marahan lamang siyang tinapik sa balikat at sinabing ang pagkakamali ay nagiging simula ng pagbabago kung may lakas ng loob itong harapin. Hindi iyon malaking eksena ng pagpapatawad, ngunit sa simpleng sandaling iyon ay tila nabawasan ang bigat sa dibdib ng binata. Hindi pa nabubura ang hiya, ngunit nagsimula ang pagnanais niyang maging mas mabuting tao.
Nang tuluyan nang lumabas ang mga tao sa auditorium, iba na ang pakiramdam ng binatang lalaki sa pasilyong kanina ay para sa kanya ay lugar ng pagmamataas. Ngayon, bawat yabag niya roon ay may kasamang pagninilay. Hindi na siya ang lalaking humarang at nang-insulto; isa na siyang taong natahimik ng katotohanan. Sa kanyang isip, malinaw na ang pinakamahalagang aral sa araw na iyon ay hindi galing sa programa o sa podium kundi sa taong minamaliit niya. At habang pinagmamasdan niya ang matandang lalaki na dahan-dahang naglalakad palayo, alam niyang may mga kahihiyang hindi dumarating upang wasakin tayo, kundi upang turuan tayong muling buuin ang sarili sa mas tamang paraan.
