Tumayo ang matandang lalaki nang hindi nagmamadali, kahit halatang masakit ang pagkakadapa niya. Hindi siya sumigaw, hindi rin siya nagpakita ng galit. Pinulot lang niya ang maruming sumbrero sa sahig, inayos ang lukot na damit, at tumingin sa bisikletang nakahandusay sa tabi niya. Ang sekretarya ay yumuko agad at inalalayan siya, habang ang mga empleyadong kanina’y tahimik na nanonood ay halos hindi makahinga. Ang guwardiya naman ay nanigas sa kinatatayuan, tila biglang naubusan ng lakas. Ang lalaking tinawag niyang marumi at walang lugar sa gusali ay ang mismong taong nagmamay-ari ng lahat.
Lumapit ang head manager mula sa lobby, nanginginig ang mukha sa hiya. “Sir, pasensya na po,” sabi niya, halos hindi makatingin sa chairman. Ngunit itinaas ng matanda ang kamay, tahimik na pinatigil ang lahat ng paliwanag. Tumingin siya sa guwardiya, hindi nang may galit, kundi may malamig na lungkot. “Ang pintuan ng kumpanyang ito,” mahinahon niyang sinabi, “ay hindi ginawa para itaboy ang mahirap. Ginawa ito para salubungin ang taong may dangal.” Bumaba ang tingin ng guwardiya. Noon niya lang nakita ang gasgas sa bisikleta, ang takot sa mga mata ng mga empleyado, at ang sariling kalupitang hindi na niya mababawi.
Lumuhod ang guwardiya at paulit-ulit na humingi ng tawad. Nanginginig ang boses niya, hindi na matapang, hindi na mayabang. Pero hindi agad sumagot ang chairman. Pinagmasdan niya ang paligid—ang mga mamahaling sasakyan, ang kumikinang na salamin, ang mga taong nakasuot ng magagarang damit na kanina’y piniling manahimik. “Hindi lang siya ang may kasalanan,” sabi ng chairman. “Mas masakit makita na marami ang nakakita, pero walang lumapit.” Natigilan ang lahat. Ang kahihiyan ay hindi na lang nasa mukha ng guwardiya; kumalat ito sa buong pasukan ng gusali.
Inutusan ng chairman ang sekretarya na ipasok ang lumang bisikleta sa loob ng lobby. Nagulat ang lahat, ngunit walang nangahas tumutol. “Ilagay ninyo ito sa harap ng boardroom,” utos niya. “Para maalala ng bawat direktor kung saan nagsisimula ang tunay na respeto.” Pagkatapos ay humarap siya sa guwardiya. Hindi niya ito pinahiya nang pasigaw, ngunit mas mabigat ang bawat salita niya kaysa anumang sigaw. “Mula ngayon, hindi ka muna magbabantay ng pinto. Matututo ka munang kumilala ng tao bago ka muling pagkatiwalaan na humarap sa kanila.”
Habang papasok ang chairman sa gusali, nagbukas ang mga pinto na parang buong kumpanya ang yumuyuko sa kanya. Ang sekretarya ay sumunod sa tabi niya, dala ang mga dokumento para sa pulong ng stockholders. Naiwan ang guwardiya sa labas, nakatingin sa lumang markang iniwan ng bisikleta sa makinis na sahig. Doon niya naunawaan na ang pinakamabigat na pagbagsak ay hindi nang tumumba ang bisikleta, kundi nang bumagsak ang tingin niya sa kapwa tao. At sa loob ng gusaling minsang malamig at mapanghusga, nagsimula ang isang katahimikang mas malakas kaysa anumang parusa.
